Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uyurken yanımda ol
uyanırken de
ateşten önce
sen olmalısın

boyarken kanımda ol

bırakıp gitme yarim
sensizliğe ağlarım
özlediğim çöl yerim
sensizliğe dağlarım

gözyaşı göle döndü

yıkıldık mı üzerine
kaldırım taşlarının
olanca ağırlığımızla
sesi soluğu kesik gecede

içine kapanmış öylesine

suda yüzerken
karpuzun kabuğuna
bakakaldım mı
upuzun çubuğuna

oda sezerken

çakır ayazdı
peşime takılan yel
yine yoksun yar
yanılgı içindesin

gözüne değen

sesi duyulmuyor yüzü görünmez
aylardır uzaksın koptun mu çocuk
çıkarır bin çığlık kimse erinmez
önünde sis perde öptün mü çocuk

sokak sensiz suskun yalnızlığında

şiltelere bakın
hasta çocuk gibiydin
sen değil misin
yum gözünü dinlendir

gece yarısı

yüreğin ustası yok
kırmayasın onuru
gerçeği postası yok
örmeyesin konuru

insan insana bakar

biten anlık sevin doyuma anı
serilir gönlünde sevgi bağında
kaygıların gerçek seslin olanı
serilir gönlünde sevgi dağında

nasıl buldunuzsa öyle yaşayın

hak olana tamahım
gerisinden kalandır
esneğinde eyvahım
serisinden talandır

sinekten çöl aşıran