Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzun
ince bir yol
karanlık
ışığı aç yol
yalnız yılgın
yaşamayalım ah

gözlerindeki
kümelenen bulutlar
yaşarır durur
göz bebeğinden dışa

elimde ıslak

eli kınalı kızlar
kızıl kuyunun başındaydı
suyu çekerdi kuyudan dolardı tuluğa
sırtına sarınırdı
güneşe dünden razı
ayazı kışı soğuğu yakardı yüzünü

eli hamurlu ile
eli çamurlu yola
kalemine güle
eli umurla dola

köre düşü alaca

ökse kalmış dalında
öksüzlüğün halinde
eli ne derse desin
türkü olur dilinde

halaylarda oynatır

yurduna duyar acı
kemirir iç burgacı
eli ne derse desin
sıkar beli sargacı*

dağ çiçeğinde rengi

kırsaydı sözü belde
elinin terciği dost
fesleğen koku yelde
elinin sarsığı dost

gecesine dem dolu

dünü unutup
günü yaşayabilsem
sorgusuz yutup
bunu taşıyabilsem

ağarsın varsın

olası düşler dağında
alkımlanıp açarken çiçek
yeline salındığım kelebek
epilder mi şimdi

anımsadın mı

son
gelen
olunca
baharında
arınmadıysan
yoluna düşse ne