Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güne dolmadan
geçe kalmadan tavır
kapı kapanır

hüzün birikti
tümcelerde gizemli
yetmeyen sevgi
rest arkasında nazlı

mor akasyadan

yumak etsem yolunu
hüzünlere bürüsem
gül kurusu kolunu
hüzünlere sürüsem

kapı eşiği gölge

hüzünle yağa gece gün doğuncaya değin
sözünle sağa hece sona doğrulur mutlu
yüreğinden yanınca ona yoğrulur kutlu
umutlar dolar nice kuş uçuncaya yeğin

unutulmaz sandığın ortaklaşır çileden

yeni evliyim daha
çiçeği de burnuna
eşim ordu da aha
gider de gururuna

izin bile vermedi

sayılasın gününe
selamına duruşu
tumturağı ününe
kelamına vuruşu

bitse bağlanışına

al yazmanın oyası
alna düştü boyası
şimdi gelir duyası
hüzünselidir toyu

al yazmayı kınala

karanlığımda
yalnız ebem gibisin
yanından hiç mi
insanlar geçmez neden

yalnızlığımda

gecede
ayışığı gölgeleri
belli belirsiz
çocuklar evlerinde
sokaklar boş
hüzün kaplamış yolları

yağmurun sesi kimselere değmemiş
toprakları geçip dağılıyoruz yola
aynı yalnızlık yağmur sessizliğinde
hüzün konuyor akşamsefalarına
şavkaracaktır gece karanlığına