Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gölgesine ayak bastığın anda
dağın ucundaki tünelinde ak
var olanı harca sakladı canda
salası okunur kor elinde yak

her tür engeline takıldığında

özlemlerinde büyüteydi seni
ayrıldın ilkyaz seheri
tomurcukların sonsuzluğuna
ulaştın mı

doğanın çığıltısında

olmazı seçince onca içinden
iyisinde görse neden şaşırır
saygınlığı öldü hiçi hiçinden
sevgili sözünü dağdan aşırır

yalanı söyleme gönlünü alıp

sırt çantası taşıyan
içine derdi yakıp
yangınlarda üşüyen
soğuk sularda akıp
uğrunda ölmeli mi

yalnızlığında elin
vicdanına değecek mi
bir çocuğun şiirinde
sözcük ağılayacak seni

babasının şiirinde

tele takıldı çizik
sızı geçer umarım
yele sokuldu ezik
azı geçer umarım

çıkarınca sevdayı

yola ulaşan
günle dağları aşan
ili dolaşan
umarım bulur yari

düşteki hali

martı kıskanır
kanatlanan yüreği
sevda görünce

umarsızlığına mı demleri vurur
sonraki bölümün ömründen acı
saçlarından yeller deli savurur
canlar ki gülümün zordan ilacı

kopardığın hortum sessizliğinde

umuda serilmiş duygularına
karanlık ardına haykırışınla
benliğinde dalıp kaygılarına
yalnızlığın örten dal kırışınla

bölünmedi ana yaşadığı yer