Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kar yağmadı
kardeleni gören yok
beni seviyor
bir damla ışık kadar

hiç bulamadı

benliğinde sökülsün
kellerle konuşurken
yenliğinde dökülsün
ellerle konuşurken

yıktın sırça sarayı

kaç gece kim bilir
sabahladım
sabahladın
sabahladı
sokakta kalan çocuklar

önünde bent var
deli çaylar doluca
aç gözünü kaç

önünde bent var
deli çaylar doluca
aç gözünü kaç

yıllar öncesi
yanına varsam korkar
bir küçük çocuk
sen bensin çocuk desem

bir yol ağzında

dağıtsam dedim
bir günlükte olsaydım
sil baştan yine
güne yeni dolsaydım

ayağım titrer

dağlar taşlar çağırsın
soyundun benliğimde
ağlar başlar bağırsın
koyundun benliğime

kimdi desem taş olur

benliğime dökünce yapraklara inatla
uzunca çizgisidir yağışa duyduğunla
tiz sirke kükremesi kalır yeğniliğime
soyduğunla bilince kabuklanır yarası

ayazını kusuyor karanlığında gecem

bıçağın ağzından an
kibrit alevinden say
varlığı yokluğundan
edilmemişinden pay

soluğun aşımından