Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gidişik tutunca kaşınmaz mısın
deriden dökülür pula dönersin
bitişik yutunca aşınmaz mısın
geriden sökülür kula dönersin

bağrına sakladın aşıklar belir

yanık teniyle altındasın güneşin
dökülmüş kumlarda ayak izi
sağlam duruşunda kaldı
sevinin yanar gözleri
kedi gözü gibi parla
ay ışığından toparla

dolaştığım kıyıda
gün batarken düşledim
martılar çok sayıda
çığlaşmağa başladım

selam saldım yelinle

bir elimde sen
birinde kaprislerin
unutunca gel

bilirim ağladı gözyaşı döktü
gecesi sabahı korku bucağı
düğümlenir içi ciğerin söktü
dağlayıp bitirdi çarkı ocağı

tuzuna kokusu gözüne inen

gözlerinden gülünce
kırılır somaklanıp
özlerinden gelince
serilir pamuklanıp

pırıltısında ışık

el değmedik yer
olduğu gibi saklı
dile yasaklı
gizemi güzelliği

göz kırpar yıldız

gidiyorum bile diyemeden
tıpış tıpış
ayakların ucuna basarak
kendini unutarak

zorla güzellik olmaz

köşede kaldı
dün gece yalnızlığım
ayaz akşama
kudurdu yangınlığım
durdukça angınlığım

dost olma zoruna boşa harcama
dünyayla birlikte başın dönerdi
yarayı kaşıyıp taştan kurcama
dünyayla birlikte başın dönerdi

yalanda dolandın kıyıda kalan