Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dün değil miydi kafa tuttuğun yıllar
festikanlı bahçeler burum burum kokuyor
anman zor değil geçen anıları sevdaları
şehir de değişti senin gibi benim gibi

hoşça kal diyemeden çekip giderken

çaldığın kapı
kaç akşamın üstüydü
aldığın yapı
elde kalan küstüydü

gülüşünde ay

yar dilinden kendimi
okuyunca şaşırdım
gönül yazmış kilimi
dokuyunca şaşırdım

yoğruk kemiğim etim

sevmeye korkabilsen
çıkarı gitmezdin şarp
gönülde sarkabilsen
yukarı itmezdin şarp

ileri gören gözünden

yaşayamadığım şey içimde dert solmadan
bir kırık pay düşünce yoksulluğun üstüne
kapılardan kovulmuş güvendiğin dostuna
şiveydi bir öyküden biçimde sert olmadan

nice güvercin dağlar gurultudan çoğaldın

sarar ipeği
boğazına sararak
yaşaması zor

ansızın gelir
savurur kelebeği

gözyaşlarım ahinde
sana tutar mı tutar
kardıysan şu tahinde
sana yeter mi yeter

vicdanına bırakma

vazgeçesim geliyor
yarınlardan
gün doğacak dedi
yalan söyledi

çıdamım yok

hoşça da değilse çekilip gitsen
hüzünle bıkılır sanmasın susta
yer gök bir eğilse ekilip bitsen
yokuşa çıkılır sanmasın susta

ne sözü dinlenir ne de yaptığı

sevseydi köyü
sensizliği sokağı
yapardı bir şey

örnek istersen
ayrılık ölüm anı