Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sığınağın dağ olsaydı
gözün yaşı dinecekse
aradığın da bulsaydı
arkadaşlar inecekse

gözün yaşı sel olunca

dilim yakarır
yüreğim yanıyorken
sevda çıkarır
yaşama kanıyorken

hep canımdasın

seviyorsa çirkini güzelliğe boğulur
karanlıkta yatan aydınlığa doğulur
gerisi fasa fiso ince ayrıntı mıdır
yemedin içmedin önce kırıntı mıdır

özlemin gün batımında kızıllığa batırdı mı

haksız davranmışsanız suçu olmayan kuşu
soluğan kalmayasın boylu boyunca dardan
gür ormanlar andıran zümrüt saçların aksız
yardan uzaktan gitmez dolanmış ortalardan

sarp gelen onca yokuş direncinde yardaktır

kılağılanmış yalnızlığımda
parçalanır ciğerim
sızılıyor ah kıyımlanıp
dökülmüş yüzünde gülüşleri

aşağılanmışa denk gelmişsen

yalnızlığı dökülür erkenden
kimsenin tındığı da yok
evren avuç gibi kitap içi resimde
dünya cinci tanesi misketim
dökülünce yollara ayrılıkla bir
içim büyüdü birden

yaşama iç acıtıcı
kanat çırpınışında çığlığın
yüreğe çakılır acısında umarsız kalır
kadınlar boynunda süzülüşüne
kendine benzetirler hep
iç burkulmalarında

gözlerinde hüzün derdine salsa
anmaz mıyım sizi erde seherde
sözlerinde güzün merdine kalsa
sınmaz mıyım sizi erde seherde

ah ettikçe yarim kanadım sızlar

sırnaşığın biriydi yel
yaraladık dalınaydı
güneşe gülerdi teyel
karaladık çalınaydı

ayranına kabarınca

sırtına derdiyle yük
yüreğinden parelim
kahır yüküne de dök
yüreğinden çarelim

yitirdiğinden umut