Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ak-kara renkler içinde
çilesini çekmişin pırlandığı
anda
yalnızlığım

gün batımı hüzünlerinde

yakabilsem yalnızlığım çok
yanar kazan altlarında üşürüm
çok pekmez kaynar çok
dalda düşlerken düşse düşüm
çok çömez oynar çok

at sözünü arkadan
önümden düşür ışıt
izinde şaşırtmadan
dağın ardında taşıt
gölgeden giderayak
toplanır başka çeşit

bereketli yağmurlarda
toprak kokusu soluyordu
incitici sözlerinden
gözleri hemen doluyordu

taş duvarlara yaslanmış

yitirmedim ki seni
avucumun içinde
sana sakladım hani
avucumun içinde

düşlerim kanadıkça

ne
okur
sonuna
gelinceye
bilinmezinde
ayrılık tutuşur

yelesiz bir at
umudu yok eyersiz
taşırmış hani
savurur beni yersiz

hilesiz saat

atı yeleden ayırır
yazlarla ıslanışın
karanlığa kayırır
azlarla uslanışın

duyduğu çığlığına

ateş fırınında harlanmış çörek
meneviş yalnızlık aldı götürdü
güne yarınında arlanmış yürek
tırmıkla anızlık saldı kütürdü

yatağımdan diken doldu geceler

yitik gecede
ay parlarken gözünde
ezgileniyor
tutunacak hüznümde
baharımda güzümde