Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

denizin soğukluğuna
tinde boğuldu aşikar
ağrıdan boğukluğuna
zinde dağıldı pişekar

sensizliğe ağladım da

esintili yel
saçlarıma doluyor
gözlerinde nem
yer bana mı kalıyor

her an ağladım

derme çatma bağa asmalıydı gül
çöğür değer tenim harımdan üstü
dudağımda yağa susmalıydı kül
ağır çökertenim yarımdan küstü

çay demine keyfi almadan içme

toprak kokulu elde
ağıtla boyanmış dil
tohumla canı yelde
çınara dayanmış el

kekiğindedir koku

güzüm kışa dönerken
dert ile karlar yağar
sevincimde sönerken
dert ile parlar yağar

sevmiş de izi kalmış

yüreğe dol
dokundurmadan
yaralamadan
derine dalmadan

sevgi gerçekse

esriyen dalında üzdün yüreği
yaralandı derken eriyip gider
kabuğu alında süzdün gereği
paralandı derken eriyip gider

kalkıştıkça gönül güne alışsa

derledi topladı da
unutuldu mu sanır
ürkünce hopladı da
sevmeye kim usanır

dinmeyeceğin sesi

içimin boşluğunda
aldır deseydi yine
tıkalı hoşluğunda
daldır deseydi yine

gecelerinden çığlık

düştü gözümden
yüreğimin kırığıyla bir
düşüşleri düşü/yordu
düşü de yorgun düşeni de

unutamadığım o an