Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ince belli billur çayın deminde
direnişinde can amanım düşer
estetikten dolar ayın neminde
dirilişinde an zamanım düşer

aydınlatmıyorsa kibritin çöpü

umursamazlığından
demleninceye hüzün
bakışınla dağından
mora çalınmış yüzün

sözlerinden usanır

halin bileni gördün
dileğinden tutunca
dolunayda dördün
dileğinden sütunca

balına şerbet döker

gülücüğünden ömür
gönlüne vuslata koş
gözün derinliğinde
mutluluğuna dek coş

olası umuduna bol

pembe içinde
pencere önündesin
nisan geçende
ahinde gizindesin

dallar gülüyor

öksürdükçe uykuda
uzaklaştığın doğru
karanlıkta korkuda
tuzaklaştığın doğru

yalnızlığımda yalan

dudağından öpünce
baharı önden geçtim
çiçek daldan kopunca
geri dönmeyi seçtim

sevdanın eşiğinden

dökeceğim dilimden tümden acılarını
yaracağım karnını kalleşliğin gözünü
ardına geleceğin ciğerden sökeceğim
sözünü esirgedi korkunun gereği yok

sakın sarılasıya kokum siner üstüne

çıkıp seyrana
baksam dönen kervana
çekip kenara
aksam öze yavana

yazan kaleme

uzaklaştığı ana döküklerine yorar
takılan ip ucunla bitiriyorsa birde
günaşırı oluşun ömründe aklaştığı
yerde uslanışını bildiğine sanırdı

ayağını sıkıyor yollarda çekileni