Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bu şehri çocukken tanımadı ya
arıklarda bağda saklandığıma
kışın ayazından yanamadı ya
yarıklarda ağda yoklandığıma

balkona görünme hayatı varken

de
hadi
gelmedin
ne diye sor
can çıkınca mı
geleceksin gayrı

kayanın yosunuyum
güneşim sen oldukça
kaya an diliminde
doğruca yönelişim

yüreğinde ki kopan

iniltili bir sesle
avucunda paslanan
ozan başında fesle
ter içinde ıslanan

erirken mum sızarmış

duygumu kaldı hani
kuşkulara yedirdim
duygusuzca külhani
coşkulara dedirdim

toprağına can veren

kör talihin üstüne
yürüdüm daldırmadım
kimseciğin kastına
yormadım aldırmadım

ne varsa yaşanası

körüklemeyi severim
körükledikçe ateş harlı yanar
günlerde benden farksız
habire körüklüyor özlemim

ırmaklarda yüzmem

dokunsan ağlarım eser yelinde
fırtınaya döner korkum ondan
okunsan çağlarım kısık belinde
sellerinde söner korkum ondan

bağlanırım cana engelsiz direk

korkun
dokunmaya değil
dokunduğun anda
okunmaya mı

bir damlada

düşler yıkadım
sokağın başındayım
elimden yandım
merdiven taşındayım

ayaz üşüdüm