Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ırmağı kenarda bulanıp aktı
dörtnala yel gibi gidişineydi
seline suyunda ulanıp yaktı
ala göz sel gibi didişineydi

kutsalı bürünür yeşilde alı

ısar kendine toprak
yazıda daha beyaz
kuruca diner yaprak
yere çaldıkça ayaz

mavinin değdiği su

kararsızlığı
karara erinceye
gizinde saklı
gözünde görünceye

anka kuşuydu

git dediğimde
aniden geliyorsun
tersliğin batsın

inat uğruna geçmez an
ışıkta beklerken altmış saniye
sıkmaz diyeni de sıkar
beş dört üç geç demişler gibi
kurtulmuşçasına kaçarız

üzüldüğünüzüm süzerken siz
bağışlayınız
düşlerken düşünürken
dar zamanımın kıyısı deniz

geçmişte kalan anı

her şey söylenmedi
konuş dibindekiler
duyana dek
inanabilirsen onlara

bildikleri oyunlar

sürmeli süremlere kaldık
yazın ortasında kıştayız
tenimiz üşüse de
yürekleri yakıştayız

ak güvercinler savrulur

inancın yücesinden
zamanısın değinin
avuncun ecesinden
emenisin eğinin

sincap dalı dalasın

ağırlığınca acır çıplaklığına ekle
acılığına koyar denizi özü gökle
böceğine cırcır alkımını ek kökle
cırcırlığına oyar maviliğine sayar
evrenine kolaçan-kılcalına yürürse
çevrene dağılırkanı kılcalına