Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ak karaya
denk gelmez mi
bilmeyen
bir şey bilmez mi
gözleri kapalı

sonsuzluk katıklanıp
kör ışığa değmeli
bildiği yönle ölçüp
duyduğunu dermeli

yetersiz kalır tümce

dikene batmış biri
balını yese n’olur
tinine katmış kiri
alını yusa n’olur
geceyi yüklenmiş bulutları
iplenirken yere

göz göze gelişinden
güvercin kona çırpa
yürekte delişinden
gözlerin suna kırpa
arandığını söyleme sakın
aramazlar çoğu bakın

göz halkaları morarmış
gündüz yanım uyanıktı
poyraz içinden ararmış
yellerin bizden yanıktı

geçerken gördü mü beni

kirpiğin mayıs kokar
çiftlik kahyası mısın
serpeğin* mayıs yakar
güneş kopyası mısın

tohum toprağa kırgın

gönül yarası yükü omzumda durur gibi
yeline savrulanda köksüz imgelerin tut
uzun yaşayan ömrü kelebeklerin unut
güne sığmaya canı taşır mı gülün dibi

umuduna muştulu sabaha çığlık gizli

mayasız acılar koydu kapıya
gecede telleri dillenirken gör
yağsızı gıcırdar doydu tepeye
hecede dilleri yellenirken gör

yüzünde düşeni bin parça olur

ne yaparsan hiç durma
yanar gördüğün doğru
ye kaparsan bir hurma
kanar gördüğün doğru

dalın dalından gevrek

anana kul olayım
sana okul bulayım
gören gözü utansın
biraz akıl dolayım

baktım gözün yaşına