Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kelebek bulur düşünce
saç dibinin ağındadır
sevdası değer hüzünce
ki gönlüne bağındadır

gözden dokunur alına

kolaylı sanınız orada aşmak
kendi kendimize bile engeliz
gerçeği anınız arada şaşmak
kendi kendimize bile engeliz

yaya kaldırımı vardır geçerse

şakalar işlemiş baş köşesinden
kendisinden atar yatar uyurmuş
mutluluğu artmış hoş neşesinden
sabahı ne güzel sözle buyurmuş
kendi kendine de ele duyurmuş

yalan yere nedeni
onlara gül getirdim
bilinince edeni
bunlara çöl getirdim

deli suya bakınca

kimsecik yunmuş
arınmış değil zaten
bırakmalı mı
gamda kasavetini

sahi yalanı

………adem efillioğlu’na

kime kimse yok
adını unutmalı
umudu olsun

hep uyanmalısın karakışında
güneşi süzülsün kirpiğini kırp
hep dayanmalısın bırakışında
tanışı büzülsün kirpiğini kırp

dumanı başında karlı dağları

uçuklamış dudağı gecenin
kulağında uğultusu
ayrılığında ışır gözleri
burgacın içinde kıvranır
ıslanmış suya dönmüş

kırlangıçların kanadında uyumak vardı şimdi
güne başlarken sabah
katlamalı çığlıklar duyulurdu kırlarda
özler olduk

tanıdık bir bağlama sesi

kırık kanada
özlemi yüke bindi
elveda derken
gözyaşlarıyla indi

ardına dönmez