Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gidiyorum ağlayıp ta
sana yağmuru kalsın
gözyaşlarına ıslanmış
karanlığında bir şehir

kalabalıktan uzak

zaman kolunda
iki zamane
iki çocuk nalan
durmadan ağlayan
iki biz

suskunluğumu
içe aldıramadım
mıhlandım kaldım

kayan yıldıza
yarısını diledim

bir
akça
çizgidir
uzayışın
korkusunadır
acındıkça sancır

kandırılmış çocuğum
yazgımda kara düne
sayamadı boncuğum
ne gerek var ödüne

çay başında oturmuş

sekiz kat yerin dibi
asansörsüz inersin
yer altı şehri gibi
korunaklı sinersin

yaklaşığı beş binyıl

kapağı atarsa kurban olursun
bıçağı değmez mi deli danaya
öğle öğünlüğe çorban bulursun
başında eğmez mi keli anaya

bağrına fırlama ok olur batar

kapandı kapılar açılmaz oldu
sırtına heybesi nereden gelir
yıprandı yapılar kaçılmaz oldu
pırtına haybesi nereden gelir

ören yerin gölge bağı kurumuş

mutluluk senin olsun
kal sağlıcakla morca
gözlerde tenin solsun
kal sağlıcakla korca

gemilerde yangın var

hangi adamla
geldiyseniz fark etmez
uçmasın damla
boşanır zembereği
dura kalmasın zaman