Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kelebekledir
yüreğin gökyüzünde
çiçek toprakta
incecik kan sızıyor
avucunda kanayan

kolay da değil
fahişe melek midir
kaç hayvan emdi

ayısını kim bilir
dayısını da bilir

isyanlara çağladı
yağmur yağıp coşunca
oturunca ağladı
el yardıma koşunca

gökte yıldız olsaydı

beni kördüğüm
ana dilde okusak
ötekilere
sırası geldiğince

seni gördüğüm

öykünün içine gir
martıları acıkmış
göktekilerse nedir
denizleri cacıkmış

kanatlılar tasını

özlem dökülür geceye
hüzünlenir gözler yaşlanır
el gece güler
hava da zehir süzer ben solurum

yalnızlığımı çoğaltırım

karanfil koksun
perdelerde nefesin
üstüme sinsin

özledim seni
özgürlüğümde olsan
gözledim seni
ilk gördüğümde dolsan

sözledim seni

adam ol
adam gibi sev
değilse
adam gibi git

güzelliği

şöyle derince
kırlara uzanayım
hava serince
oksijen kazanayım

neydi duyduğum