Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kelebekledir
yüreğin gökyüzünde
çiçek toprakta
incecik kan sızıyor
avucunda kanayan

kolay da değil
fahişe melek midir
kaç hayvan emdi

ayısını kim bilir
dayısını da bilir

dilinde zehir fırlatırsın
sözden oklarını yükümüze
renkler solar mı dersin
gülüşünde o yana bakınca

yeminlerin bini bir para

isyanlara çağladı
yağmur yağıp coşunca
oturunca ağladı
el yardıma koşunca

gökte yıldız olsaydı

öykünün içine gir
martıları acıkmış
göktekilerse nedir
denizleri cacıkmış

kanatlılar tasını

beni kördüğüm
ana dilde okusak
ötekilere
sırası geldiğince

seni gördüğüm

bahçeye saldığı su
suyunda görseydi
görseydin pırıltısın
pırıltısında ışıktan damla

damlasında bir göl

kelebekle uçacaktı
öpüşüne tele salın
derinlikle açacaktı
öpüşüne hele alın

derdiği başına mıydı

öte dönüp yüzün çevir
solgun gülü taç olunca
kötü sinip sözün devir
sor bülbülü aç olunca

ay dolunca yüreğinde

dön demeyle dönülmez
geçmiş bir kalemde silinmez
sildim desem de
yüreğim izin vermez

karartma gecelerden kalma