Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Dost diye sarıldığım
İçi boşalmış posta
Yolunda serildiğim
Uğramaz oldu hasta

Pisi pisine harap

dost aradın boşuna
dost ol kendi başına
karşıdakini dost bil
önce kendi aşına

gözüne bakıp dostun

sararıp solmuş
elinle diktiğin gül
kararıp dolmuş
boşuna döktüğün dil

dik bir yamacı

her ayrılıkta
ağlamaya nedense
sevdalarına
doyum olmaz değil mi

sevi yasası

gidişik tutunca kaşınmaz mısın
deriden dökülür pula dönersin
bitişik yutunca aşınmaz mısın
geriden sökülür kula dönersin

bağrına sakladın aşıklar belir

dönen gün olsun
aklı başa gelince
sabahla çıkar
karşı dağın ardından

gideceksen dur

kirlenmişse sayfa
sil baştan
yeni sayfa döşe
olur musun
dört köşe

ay ışığında yüzün
güle dönünce gelir
ya aşığında sözün
çöle dönünce gelir

bir başına gülüşür

ah dedikçe sevdiğim belirdiğim gönlünde
üzüm gözlerindeki yıldızlardan istemem
az beri gel yakından uzaklardan itemem
zehir zemberekliğim delirdiğim gününde

kime kin duysa şaşar ardına mı düşerim

derinden gelen sesi kalkışması ve düşü
maviliğin içinde
duldasında titrer gülücüğü
gidişi başa bela dönüşü halı hulu
olmalı bir çözümü olmalı bir yolu