Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tanıyamazdım seni
tanınacak değilsin
niye verdin buseni
elimde ki siğilsin

söküp süpürteceğim

masanın üstü
koyulur karanlıkta
el olmalıydı
değende toplanmasın

sevinci yoksa

ötün kuşlarla
bülbülü yok arada
gözün yaşlarla

080612denizli

yırtığa karışma terzisi diker
ışık içindedir varlığında ben
umarı sendedir derdini döker
aşık hiçindedir varlığında ben

sevgi kutsal değer başımın tacı

yaraladın bakışta
yapaylığın bitince
karaladın yakışta
yapaylığın itince

nasırlaşmış yüreği

uzaktı gurbet
acılı ekmeğin katığında tat
içimizde unutulmazı çıkarıp at

benliğimde açılan derin yara
o günlerden kalma

gamı sökünce
sıcak bir el sarıldı
sarılmalıydı
yeni gün kapısında

damı çökünce

gidenler gittiği yerde
geri dönecek değiller
göçmen kuşları döndü
suya saldım özlemi
akıp gitti belki
dalgalar getirecek mi

fırtına içinden dalgalanırken
ahım dinmeyesi sızıl geceler
sensizliğe beden algılanırken
ahım inmeyesi kızıl geceler

özlemine derin dinmeyen acı

ha bugün yarın
düş derine inince
anamal durur
düşün inceden ince

ha bu ha adam