Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözlerinde göçmen kuşları
uzaklara kanat çırparken
urganda saklanan
canı kıyma süsü müydü an

ademin tenine düştü

anık olunca
sensizliğe karışır
susar yüreğim

sürem kokusu
damarlarıma sızar

karayı bürümüş şaştı akça kız
karanlığa dolmuş uyanamamış
ayrılığa günmüş taştı pakça hız
ciğerinde solmuş dayanamamış

karabasanlarda dolmuş destine

akşamına dolunay
ne aydınlatıyordu
akça saçlı ulunay
neler anlatıyordu

salınan ağrısında

alnı buz doğa
üşürken eylülüne
deli yel boğa
sarılır kırbacına

sağrına değer

ah dedikçe yüreğim dağılıyor
yandı da nasıl pek usandı
anam dedi sızladı
çürüdü yanı
bürüdü kanı
canım dedi feryadı

akar ağzının suyuna
gözlerine de utangaç
kekre acıdır huyuna
kulağa bata solungaç

geçer hıçkırığa sesi

neyine kırılsan da
akışmaya inadın
beline kurulsan da
takışmaya inadın

sözün taşıyabilsen

düş kırılganı oldum
akıp dur avucundan
yaş sarılganı doldum
bakıp dur avucundan

özlemi yarım kalmış

sevda fışkıran volkansın
yanarcasına aşka içimde
dudaktan yüreğe akansın
kanarcasına başka biçimde

sevgi kurdumusun sen