Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

başına tüner
varlığındayken eş dost
taşına süner
darlığındayken eş dost

aç mısın demez

değer başına
kuyuya attığı taş
geçe kalmışsan
korkuların uyanır

kırık kanadı

güneşlenir gözünde
yer dediğin dönelir
yörüngeye yönelir
güneşle bir özünde

taşla toprak sarınmış

ıssız ada içinde
güneş açar mı ola
çıkmaz ayın üçünde
güneş kaçar mı ola

yel olur savrulunca

vazgeçmeden hemen güneşi ara
garipliğinden koş yolunu uzat
yaşamanın ucu başından kara
garipliğinden koş yolunu tozat

çevrendekileri görmedin şimdi

oda dolu hüznüne
yalın ayak sızılar
bal damlasın özüne
pörsümüşse yazılar

hüzün çalmış

kavrulduğu zamana kalemi yazmadığı
özlerimle dolduğum nasıl okunacaksa
savrulduğu yamana alemin sızmadığı
gözlerimle olduğum kime dokunacaksa

İstanbulum diyende büyüyecek umurcuk

uzaktı gurbet
acılı ekmeğin katığında tat
içimizde unutulmazı çıkarıp at

benliğimde açılan derin yara
o günlerden kalma

nazlı çiçeğe
ışıklı melek kondu
türkü söyledi
kanadını çırparak

nazlı mor zambak

masanın üstü
koyulur karanlıkta
el olmalıydı
değende toplanmasın

sevinci yoksa