Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ak bahtınla ağarır
teninde esmerliğin
san ki seni çağırır
yurdundaki erliğin

kozasından kelebek

kapı önünde
hanım hanımcık durdu
kendine göre
sıcak bir yuva kurdu

gece üşümüş

köşede durdu
yanar sokak ışığı
damlar yürekten
yırtıcı pençesinde

yıkılır içten

yer ıslanın
kokup göze yaslanın
içinde ırmaklan
gizeminde çağlanın

bulutlara asılmasın

acınası mı
yüreğindeki izden
darasında hiç

gücenesi mi
kanıksamışlık gözden

çevreni bakır çalık
sürülmüş ora bura
gökyüzü de sırçalık
öksürülmüş kalbura

gün battı yarı sayma

sevi anda bir an
yüreğime sarılan sarmaşık
düşümde yonttun beni
odun gibiydim
çıbığa çevirdin

anı durduramadı
dünün bulamazsın
yanı vurduramadı
yönün bulamazsın

güne eş gece yaban

dolacak şey değilse
neden bilgin uyanır
alçak gönlün eğilse
özgürlükten boyanır

kekik kokulu dağlar

ağlamamı isteme
boşuna ağlanmaz ki
bağlamamı isteme
boşuna bağlanmaz ki

dağılan düşte miydin