Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağladı çocuğu umarına yok
güleni yüzüne açlığı çarpar
düşledi sucuğu sunacağı çok
alenen sözüne açlığı çarpar

anası doğursa sana benzese

yarına bayram
hazırlığın yapayım
yarime varam
bugün onu öpeyim

yarına bayram

güzle yapraklar
değişime öncü
hüznünü sığdırabileceğin
ne sürem ne de toprak var
hüznünde dibe çöken aylara denk

boğazıma kıl kaçtı
çıkaranlar haşlasın
beyazıma kar saçtı
yakaranlar başlasın
şakağım zonklayınca
kafama zınklayınca

gül hüzne çöktü
gölge karanlığında
nasıl çığlıktı
cılga aralığında

yalnızlık biter

şair şaban aktaşa'ithaf

büyük hasret bitmez boşa bekleme
adını dallara ağaca yazıp
aşka ibret günü aya ekleme
adını yıllara andaca yazıp

kültü dağı berisinde
benim köyümün köyümün
kalkınma ki neresinde
benim köyümün
benim köy sizin köy
özdeş değil mi kardeş

sözüne çağlarsa ığıl
cemreleri uçururken
sesine dol önde yığıl
cemreleri uçururken

ılıştıkış doldurunca

gün suçlarını sıyırırken
sokağından
ne denli aykırıysa insanları
yakarışıyla arınmak ister
avuçlarda biriken
hiçlik

deliysem doluysam hüznüm
sağa değil sola değil
coşmuşum aşkına hüsnüm
yağa değil bala değil

ele güne yoktur farkım