Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kimdi beni kayıran
nazlı yardan ayıran
sanki bir bildiği var
memlekete duyuran

atı alan eştirdi

kışkırtın ay ışığında
döküldüğün geceyi
ne kaldı elinde
giden yolunda şimdi
izin ver
aldanmadan

gecenin geçindeyim
kaynayan demlik çayı
demde kan içindeyim
geçti ramazan ayı

ayna sildi ayları

yola çıkınca
seherinde esen yel
içinden üşür
ıradıkça ırar yol

kalabalıkta

yıldızlar gökte pırıltılaşır billur
dudağından dökülür inci bulur
düşlerim tanıyla doluncaya

tek başınadır yalnızlığım
saat başı suskunluğum

arabanın tekerinden
çomağı sokan değilim
çocuğumun şekerinden
kaymağı takan değilim

gıdıkladık yalan demem

belki beklersin
gözünü yoldan çekip
olmadık zaman
tutarsın ellerinden

sıcacık dostluk

göğü yaralı
gülüşünde yamalı
dokun düşüne

bir çırpıda atarsa
buğulanır gözlerin
hırçınlaşır çatarsa
buğulanır gözlerin

bitesin çeyrek kala

dostluğa edilen söze
ölesiye sürmeli dost
demine tutuşa köze
ilesiye sermeli dost

yalnızlığı oluncaya