Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sessiz köşede
sensizliğe ağladım
duyuramadım

020811denizli17heceli

dilinde büyür küfür
hıncahınç çoğalırken
güzelinden de kafir
çevreden dağılırken

ak desen kara demeye anık

bölünmüş pürçüğüydü
yok yerinden bırakmış
dilinmiş sürççüğüydü
ırmaklarından akmış

dur diyeni görseydin

yüreğine sustu sözü dökmüyor
hıçkırığıma dur taşacağım ha
kilitli gülmüyor özü sökmüyor
dal sırığıma dur aşacağım ha

aslıyı arayan kerem çölünden

yine yardayım
güne battığın yerde
bekletme dayım

kara tastayım
güne tuttuğun perde

gölgeye eş olunca
gittiği yerden gelir
ülküye peş olunca
dittiği yerden gelir

çırpınırken palına

yelde sesin gelir türkü dolusu
ezgileşir yürek külden olurum
gülücükten sardı korku ulusu
sezgileşir yürek gülden olurum

duyduğu başkaydı sözüne göre

yavru gibiydi ayı
anayı bulamamış
salkımda eylül ayı
yoluna dolamamış

eylül gelende ayı

günden sıyrılmış yarınını duymayan
yokluk içinde sessizliğe uymayan
parmak ucunda bekleyen yeni günde
gülücüğe var gizeminde saymayan

bir damla suyla bir avuç toprak tohum

yazacaksan dost
utanmadan yazasın
yalancıda post
insanları çözesin

umarı yalan