Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kutsayınca seviyi
ellerime dolaşır elleri
gece sessizliğinde
ikiye bölünür dağlar

şafağa kan damlar

elleri ayakları soğuk
beden yanıyor cayırdayıp
yoksulluk yoksunluk
sessizce deler geçer

karanlığa sızan uyku

durucadır kuşla çocuk
kanadında sıcaklığın
kahkahasında boncuk
çığlığında berraklığın

üşüdükçe sıcak dolar

kuşkuların içindeydim
tek başına yitik tümce
elde kalan kırık cömce*
nedeninde niçindeydim

düş geride dağca büyür

dikilmiş fidan idin
gülücüğünde çınar
baharın yutan idin
cücüğüne de çınar

onlarca yıl tanıktır

küçücük bir kuş
cıvıltısında bayramda
çığlığında hoş
kımıldanır buramda
çağrısıyla yaramda

yakamoz denizin içinde
deniz ayağıma dokunur
tavşan kanında bir keyif
deminde bir çay kokusu

kaba ıslıkla bir türküden

yakasın gelir
karanlığa dolunca
akasın gelir
korla yağ eriyince

ay küs barışmaz

yanan kandillerinde
ışıyor gözlerim
soluğum yetmiyor
sönmüyor astımım

kirpiklerime yel değdi

od’una yandık
ay karanlık gecelerde
sözleri düğümledik
yüreğimizi deştik
kanadık kandık
feci yandık