Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yolu üretmezse takatin yoksa
zor elsiz ayaksız yüreğe oksa

ay ışığında dem yüzüne vurur
hüzünleninceye gönlü savurur
derdinedir gece yıkıp kavurur

geç kalınmadan
burgaç sarmalındaysan
dilin dönmeden

yüreğin yetmez
koşup yetişemezsin

ne zaman eksildi ki
hep anlatılır durur
kaburgadan başlayıp
gizemli öykülerde çoğalır
yitersin çoğu kez
uyur uyanık geçince

usum gece içinde sisim
pusum garip gönlüm yar yüreğinde
mahpusum
umarsızım üstelik

tinim çok özlediğim ürperdiğinde

yol göstereni yoksa
erime zor varılır
istenmeyen gül koksa
derime zor varılır

aklanmaz karasına

fırtına koparan gök
oyar gizi zamansız
sırtına şapırtın dök
koyar izi zamansız

gece omzuna yasla

özünü istersin desen düşküne
yel selin zamanı dolanıp gelir
sözünü itersin gönül köşküne
gül pelin zamanı ulanıp gelir

çıdamlı yüreğin sesinden ökse

zordan dışarı çıksa
sığınak olmaz yapıt
gözün yaşları aksa
yığınak almaz kıpıt

seyrinden taşırdığın

yalnızca sevin
sevincin bozumuna
acıları top
toprak olur dökülür

şehirde koşar

dökülen incilerimi
kipleyebilseydi yar
silerdim acılarımı
ipleyebilseydi yar

hüzünlerim yıldıza