Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

acılarımda neden hepsi senin yüzünden
boşa yorma kendini durum ortada açık
uzun söze gerek yok uykularımda kaçık
dağlarına kar yağdı ayrılığa düzünden

bozuldu düzenimle tadım tuzum dağıldı

yelindeki gül
yağmura dadandıkça
coştukça coşar
dalından budandıkça

ivecen durur

giden gelmedi
gelinceye yer biter
yönün bilmedi
bilinceye yer biter

alaca çöktü

yeni sevdalara
başlanmışsa
buz keser duyulur
temmuz narında
an güle kırağılaşır

söylediğimden bir şey
anlayamadın desem
tesellisindendir ney
sesinden bestelesem

gözünde kalır ırak

kırık düşüne sevgi
nereye dönerseniz
ayrılıklardan evgi
yeniye denerseniz

sırtına sarınmış vebali

ılgara gidişinden
bitiverir eğşimik
ızgara edişinden
bitiverir ekşimik

gecede uyur yüzün

kin kokulu düşünceler
iteliyorken seni yaralar
ünlem işareti gözüme batıyor
o an sevidir derdim gözlerine

kırgınlıkları unutsam

yazdırana bakınca
ustalık armağandır
dövmelice çağandır
kazdırana yakınca

aklına koyan kimdi

mavi kırlangıçların
kanat çırpınışında
muştuları seslenir
baharın sevinciyle
umutları yeşerir