Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

anlamsız sevinin
son perdesi indi
hoşça kal demeden gitti

düşleyen gözlerden
sel boşandı

yarıda kalan
yarım ağız söyleşir
geride kül mü
azıcık sözün müyüm
tastamam hali hazır

özü almadan
özür dileme bırak
fazla olmadan
fazlasını da bırak
fazlasına da durak

dam üstünde uyudum
o yaz gecelerinde
düşte anadoluydum
o yaz gecelerinde

yorganım var onda yok

gelincikler kızardıkça
allıkları çekiliyor günbatımının
karabulutlar uçuyor ilimize doğru
göçmen kuşlar geliyor
ve de bereket yağmurları

boşluğu izi dolduran
okunan kitap değil mi
yüreğimizi kaldıran
okunan kitap değil mi

neredeysek bulur bizi

yalnızlık dem kurutur
dokunadurmasın tan
mor zambakta unutur
sokunadurmasın can

annen yürekten sıcak

sarılmadan dünyaya
senden neler doluyor
dalarsa kaldın yaya
hey anneler n’oluyor

ağrı yağrında çoksa

içime doğduğu belli
ölüm geldi yarım gider
ne edeyim bundan kelli*
ölüm geldi dirim gider

bir kere ağlayamadım

kalabalıkta bildiğini okudu
biraz şişindi bilinmezlik dokudu
bıkkınlık verdi kin doldurdu gözüne
göğsünü gerdi memleket çocuğuydu

gürledi erken ardı gelmeden boşa