Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yakamoz denizin içinde
deniz ayağıma dokunur
tavşan kanında bir keyif
deminde bir çay kokusu

kaba ıslıkla bir türküden

yakasın gelir
karanlığa dolunca
akasın gelir
korla yağ eriyince

ay küs barışmaz

uyuklar gibi
çalının sürgün dalı
minik tomurcuklarda kapız
bekliyor
dinleniyor

anımsa dostum çağır koşar gelirim
içim çekerdi yaslı sözcüğe bakıp
acıdım dostum gitme dediğin duydum
direndiğinde şehir ana takılıp

umudum dostum deniz kokar gibiydi

uğurladım seni
gözüm yaşlı gece yarısı
ay ışığında şehrin sisinde isinde
yıldızlar nasıl kayarsa bindiğin otobüste
kaydı gitti öyle
mührün kaldı yüreğimde

dinecek yel
sevdasında oldukça
bir parça gidecek
biraz daha soluyacaksın

çakmak taşı gönül

umulmadık anda
ters esen yel
tutar güneşi
donar yüreğe
çığlıktır ses
acır içimiz

duygu akışır
göğün karanlığına
düşler bakışır
acı harmanlığına

bugüne değil

utkusudur savaşın doruğundaki onur
ağlamayı unutup kötüye karşı dikçe
mutluluğu paylaşıp sonu sona erdikçe
tümcenin bitimine ulus noktası konur

şaşkına uğrayınca sağa sola savruldu

hor gördük
hor gürüldük
horlanmaya
horlamaya alışkınız

sardık