Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ılgara gidişinden
bitiverir eğşimik
ızgara edişinden
bitiverir ekşimik

gecede uyur yüzün

kin kokulu düşünceler
iteliyorken seni yaralar
ünlem işareti gözüme batıyor
o an sevidir derdim gözlerine

kırgınlıkları unutsam

yazdırana bakınca
ustalık armağandır
dövmelice çağandır
kazdırana yakınca

aklına koyan kimdi

mavi kırlangıçların
kanat çırpınışında
muştuları seslenir
baharın sevinciyle
umutları yeşerir

bana yetersin
sat gitsin yalnızlığı
yar olmaz bana
olmaz senden başkası

ikimiz biriz

sapkınlığı yok sağa
çapkınlığı yok sola
erimemişsin yağa
sulu ayranı bula

beyefendisi oldun

yaşlılık nedir ki gün olur geçer
gözyaşın içinde selce akarken
elbette yolunu tez bulur göçer
kemirdi içinde gülce yakarken

dinçliğinde bile dile destandı

sonuna doğru gidiş
yüreğin aydınlığında
bahara işlemiş
zemherinin güldüğü

hani çocukluğumu

tadın tuzun olmadı
yavanlığı üstünde
adın sözün dolmadı
havanlığı üstünde

kiri gerdanda dokur

yavansa sözü
konuştukça mı batar
yavıncar* özü
düşündükçe mi batar

gülünç olunca