Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düş yorgunu gecede
karanlığında karmık
mor vurgunu ecede
hesap kitabı çarmık

gözüne şavkır isyan

zamana ağladı zamana güldü
ne diye aktıysa öyle görürsün
zamanı çağladı zamanı böldü
ne diye baktıysa öyle görürsün

okyanusa doğru dönüp dolana

yüzünü gördüğün ses
duvardan yansılamış
düzünü ördüğün pes
varından can sulamış

ak güne kara çalan

ot
yaban
kokunla
birlik geldi
içinde korku
yürek kabartınla

söze sığmazsın
sığıştıralım desek
deniz göl yatağında
kalır mı kalır
azı kalır çoğu akar gider

boş söylenmesin
dinlenmeli sözlerin
yere eğdirme
alnı ak gezmelisin

tuttuğun dalda

bir damlacık sevgiye
iklimlenir yüreğim
el sevinir ilgiye
dilimlenir yüreğim

ilkyaza gülen dalda

günü tende unutma yanar yakar gezersin
tarladan hasat eder harmanlarda savurur
siner üstünde gizem arpan tozun kavurur
kavladıkça dökülür yaşamaktan bezersin

yüceden gelir sevda saçım başım yoldurur

taşıdım sırtımda
dar gelen sokaklarda
her gece düşündüm
gördüm seni kuşlarda
mavi göğe yükseldin

seneye ne olur bilemem gardaş
yükümde çok ağır olamam sırdaş

içimden geldiği gibi yazayım
Allahın bildiği neden kızayım
bu sene azıcık biraz uzayım