Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

süzülürken kırlangıç sevincinde gönlüm
o anda
hüzün çöker ardına
gidişinde

bırak beni

yalnız kalınca kişi
uyur uyanır kalkar
düşünür onca işi
boyanıncaya çalkar

uç

yalnız erkekler
kendilerinde bulurlar erki
paylaşmaktan korkarlar
pekte ağlamazlar

yalnız erkekler

Sevgin yıllarca yüreğimde
Kira istemedim
Gecelerime katık oldun
Uykularımda besledim

Acılarımdan paylanma

tak deyince mi sorsun
mavinin boşluğuna
sonrası ne diyorsun
gider mi loşluğuna

her dizeler sanadır

yandı yürek ağlasın
seherde can yanıyor
giden yollar bağlasın
seherde can yanıyor

kıyılar viran oldu

yardan uzakta
sevda yolları ökse
çalındı gece
gözde uykular yoksa

dalında gülüm

düşlerimden sildim mi seni
kokunu düşürmemişsin düşe
düşe kalka yalnızlığımda
yakıcı bir mühür omuzumda

kadife yumuşaklığında

iri bir kaya
öylesine durmakta
devinmek istemiyor
diyebilir misin

kuz yanı

yaşamak
yeleleri yelde dört nala giden at
dolu dizgin
dağ bayır mutluluk
gece nallarda şavkıyan kıvılcım
gündüz ay çalımında cıvıltı