Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kırık düşüne sevgi
nereye dönerseniz
ayrılıklardan evgi
yeniye denerseniz

sırtına sarınmış vebali

ılgara gidişinden
bitiverir eğşimik
ızgara edişinden
bitiverir ekşimik

gecede uyur yüzün

göze takılan sayfa
yaprağında anılar
öze yakılan tayf’a
toprağında tınılar

çocukluğunu taşır

yelindeki gül
yağmura dadandıkça
coştukça coşar
dalından budandıkça

ivecen durur

nedeni içindesin doyduğuna çarpınıp
özlediğimi düşün gücünü yitirmeden
derebeylik güdüsü öcünü yitirmeden
yalnızı niçindesin duyduğuna çırpınıp

uykuya geldiğimde sezinlediğim boşa

yedi tepeli şehre
düşleri döşediğim
gelirim kısa süre
yüreğim taşıdığım

birdenbire

acılarımda neden hepsi senin yüzünden
boşa yorma kendini durum ortada açık
uzun söze gerek yok uykularımda kaçık
dağlarına kar yağdı ayrılığa düzünden

bozuldu düzenimle tadım tuzum dağıldı

mavi kırlangıçların
kanat çırpınışında
muştuları seslenir
baharın sevinciyle
umutları yeşerir

bana yetersin
sat gitsin yalnızlığı
yar olmaz bana
olmaz senden başkası

ikimiz biriz

yazdırana bakınca
ustalık armağandır
dövmelice çağandır
kazdırana yakınca

aklına koyan kimdi