Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

utkusudur savaşın doruğundaki onur
ağlamayı unutup kötüye karşı dikçe
mutluluğu paylaşıp sonu sona erdikçe
tümcenin bitimine ulus noktası konur

şaşkına uğrayınca sağa sola savruldu

yıllar öncesi ardına
düşüverdikte n’ oldu
toprağı işle derdine
üşüverdikte n’ oldu

n ‘olduğunu bilemedik

sarıldım acılarla
sızılar yüreğim
olma başkacılarla
sızılar yüreğim

gidenlere eyvallah

soğuğuna yeğnidir ekmeği muska gibi
ağız tadında yedi geride kalana bak
ıslandı yüklü bulut aldırma soluğuna
tabak dolusu aşın ağız tadına yavan

sensizliğim giz değil sağır sultana ilet

ağustosun beşiydi
yıl iki bin dokuz
hı dedim çayım geldi
yeğen mustafa şip şak
çay terimi aldı

çanına ot tıkamalı
bu yüreğin
sevi dili verimsiz kısır
canım dediğinden
anla bir geçiyor

neredeydi ki
atın üstünde eros
gülüşü hınzır
gül goncasında alı

gözlerinde ok

ayın burcunda hale
döner gelirsen ele
söylediğim de şimdi
çiğdemle güzel lale

bostan tarlası karpuz

söz arasında gücü
köprü altı karanlık
çekildiğim bir anlık
deveboynu hörgücü

el ayağında kasınç

gücünü sınamadan
yüzüme dökülen giz
kimseyi kınamadan
sözüme çekilen biz

hep yoksulluk