Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sarılmadan dünyaya
senden neler doluyor
dalarsa kaldın yaya
hey anneler n’oluyor

ağrı yağrında çoksa

içime doğduğu belli
ölüm geldi yarım gider
ne edeyim bundan kelli*
ölüm geldi dirim gider

bir kere ağlayamadım

kalabalıkta bildiğini okudu
biraz şişindi bilinmezlik dokudu
bıkkınlık verdi kin doldurdu gözüne
göğsünü gerdi memleket çocuğuydu

gürledi erken ardı gelmeden boşa

Ağlarken yaşlanmayın
Gülün genç yaşınızda
Niyetlenmek erken
Diyet için
Sevide döngel olmamalı

ağaran saçın teli
estirir körfez yeli
yüreğini de boya
dertlerinden neşeli

alkımlara değince

engelinde kalınca dur
güdemez olduğun anı
pes ettiğinde de budur
ödemez bulduğun canı

bir kerecik de olsa gör

nereye baksanız is
nereye bassanız pis
doğanın kuralı
zayıf kalan güçlenir
değilse elenir yaşamdan

ırmakları yutsa da kanar mı dersin yare
nutkun olacak dosta baş başa yüreğinde
salkımsöğüt dalına tutunmuş cırmakları
gereğinde dolacak değinip geçerken bak

yelinde yel zorlarken suya düşünce gölge

elinizin içinde kuş var
bahse girerim
ilkyazın yağmurla
toprağa septiği özlemdi
çiğ tanesince duru berrak
sol yanında

gece yastıksız yorgansız
ipsiz urgansız gece
yattılar salda gölü kıyısına
çocukların yanakları
gül kurusu pembe