Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sonuna doğru gidiş
yüreğin aydınlığında
bahara işlemiş
zemherinin güldüğü

hani çocukluğumu

yaşamak
yeleleri yelde dört nala giden at
dolu dizgin
dağ bayır mutluluk
gece nallarda şavkıyan kıvılcım
gündüz ay çalımında cıvıltı

yüreğinde deminle
nadasla bırakılmış
zemheride yeminle
ayazlarla takılmış

kaç bahar geçtiğinde

Çağır ışığı ısıyı nemi
Karanlığın yalnızlığın üstüne
Yağmur olup dökülsün
Çağır ötücü kuşları
Şakısın gün

karanlığındaki ses
ulanır birdenbire
esin olursa enfes
dolanarak habire

ağladıkça yüreği

sevi denizde
pupa yelken yüzerken
zorca denklemi
gün inmede çözerken

ak kara resim

özlerdik bir zamandan
bire var bir yokmuşum
gözlerdik dur amandan
derdimle mi çokmuşum
kara anılarda kaldın şimdi
sırtımda güneş yanığından acı

yüreğinde yaralı
bir adamdı adamakıllı
soluğunda yaşıyorken
çevrede sesin döşerken

cırnağında cura tutuşur

can derde bulaşmış
hüzün saplandığı yerde küflenmiş
yıllar düşerken takvimlerden bir bir
geride kalan
kocaman yalan

düşlemeler düşünce
yüreğinde acı var
sevdasında taşınca
yüreğinde ucu var

çıkmaz sokağa çıkar