Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yol göstereni yoksa
erime zor varılır
istenmeyen gül koksa
derime zor varılır

aklanmaz karasına

göze takılan sayfa
yaprağında anılar
öze yakılan tayf’a
toprağında tınılar

çocukluğunu taşır

nedeni içindesin doyduğuna çarpınıp
özlediğimi düşün gücünü yitirmeden
derebeylik güdüsü öcünü yitirmeden
yalnızı niçindesin duyduğuna çırpınıp

uykuya geldiğimde sezinlediğim boşa

yedi tepeli şehre
düşleri döşediğim
gelirim kısa süre
yüreğim taşıdığım

birdenbire

acılarımda neden hepsi senin yüzünden
boşa yorma kendini durum ortada açık
uzun söze gerek yok uykularımda kaçık
dağlarına kar yağdı ayrılığa düzünden

bozuldu düzenimle tadım tuzum dağıldı

yelindeki gül
yağmura dadandıkça
coştukça coşar
dalından budandıkça

ivecen durur

giden gelmedi
gelinceye yer biter
yönün bilmedi
bilinceye yer biter

alaca çöktü

yeni sevdalara
başlanmışsa
buz keser duyulur
temmuz narında
an güle kırağılaşır

söylediğimden bir şey
anlayamadın desem
tesellisindendir ney
sesinden bestelesem

gözünde kalır ırak

kırık düşüne sevgi
nereye dönerseniz
ayrılıklardan evgi
yeniye denerseniz

sırtına sarınmış vebali