Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

rengin diline bakın
gölgesinde gül açar
diline de pek yakın
kokularından saçar

kızıldan çalgın çaltı

değerine ağlayan bilinmeze gelince
ilikleşir dökülür yokuş yukarı çıksa
derdine em bağlaya dilinmezi dilince
dilikleşir sökülür yokuş yukarı çıksa

ona buna acıyan kendine bile yansa

yola düşünce
karabulutlara
kucak açtı gökyüzü
gamlandı deli gönül

yola düşünce

gelmeyeceksin
anlaşılan
geleceksin sanılarak
gözlendi yolların
har daim

yollarda gözlediğim
güzel tatlı gülüşün
sevdalara ildiğim
sevgili yar oluşun

mutluluk pınarına

yokuşa sürme öküzü
terletirsin iyi olmaz
dokuza sorma sekizi
körletirsin iyi olmaz

taş ağırsa pamuk yeğnir

yolu üretmezse takatin yoksa
zor elsiz ayaksız yüreğe oksa

ay ışığında dem yüzüne vurur
hüzünleninceye gönlü savurur
derdinedir gece yıkıp kavurur

geç kalınmadan
burgaç sarmalındaysan
dilin dönmeden

yüreğin yetmez
koşup yetişemezsin

ne zaman eksildi ki
hep anlatılır durur
kaburgadan başlayıp
gizemli öykülerde çoğalır
yitersin çoğu kez
uyur uyanık geçince

usum gece içinde sisim
pusum garip gönlüm yar yüreğinde
mahpusum
umarsızım üstelik

tinim çok özlediğim ürperdiğinde