Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gizden gelip gizile
kendini zora attı
gecelerden süzüle
uzayan zora battı

her yandan sarılınca

zemheriden çalar yüzüm
tanında beklerim günden
dağınık yanaysa düzüm
yanında teklerim dünden

savrulduğundan beridir

zenginden yolabilir
özlemi çoğalmadan
sevginden dolabilir
umudu yoğalmadan

yargılayan değilsin

yükü ağırdı şehrin
baca egzoz isine
erke bağırdı zehrin
bahanesin esine

çukur içinden sinmiş

avucunda ki
sürüncemeyi bitir
inciri yarıp

kanıtlanmışsa
çarpıklaşan yanıyla

usum gece içinde sisim
pusum garip gönlüm yar yüreğinde
mahpusum
umarsızım üstelik

tinim çok özlediğim ürperdiğinde

yol göstereni yoksa
erime zor varılır
istenmeyen gül koksa
derime zor varılır

aklanmaz karasına

göze takılan sayfa
yaprağında anılar
öze yakılan tayf’a
toprağında tınılar

çocukluğunu taşır

nedeni içindesin doyduğuna çarpınıp
özlediğimi düşün gücünü yitirmeden
derebeylik güdüsü öcünü yitirmeden
yalnızı niçindesin duyduğuna çırpınıp

uykuya geldiğimde sezinlediğim boşa

yedi tepeli şehre
düşleri döşediğim
gelirim kısa süre
yüreğim taşıdığım

birdenbire