Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşe düşer oyuna
koca şehir ayazın
gerçeklere soyuna
soluğunda niyazın

dudağına seyrime

sevgi tohumları ekmek gerek gönüllere
kimsesizlere uzanmalı önce ellerimiz
ana sevecenliğini yaşasın
gözyaşlarında boğulmasın
avuçlarında acıları dağılsın

çevriğine yüzün gülüşe değer
dinginliğin yeter ne isterim ki
devriğine hüzün sökülüşe ger
inginliğin yeter ne isterim ki

güneşe dönünce geçer selime

yeter ödediğim bedel
yalnızlığını da al gel
alınca uykuda model
yalnızlığını da al gel

anladığı garip halim

menevişleri
gözlerinde parlıyor
ten yalnızlığı
özlerinde karlıyor

dikene acı

toplasan onca yıl acır hiçinden
yetip artar cana yanışına bak
acımasız kıyar sancır içinden
yetip artar cana kanışına bak

tutamcık saçına gün ayı serdi

dizimin dibindesin
benliğini sal yeter
özümün kalbindesin
yaşlarını sil yeter

ırayıp gitme sakın

söyletmeyin beni
ağlamadan mavi
bakır çalığına sarın
deniz gök sarmalında akşamı
gölgelerden sıyırın ışığı

yılan ağdı deliğe
tatlı dile doymadan
çocuk değdi çeliğe
katlı güle kıymadan

duvar taştı sağırdı

akşamla göklere yıldızlar yağdı
buluta dolaştı ayça sarıldı
çobanda geceden ıldızlar sağdı
adamcık ansızın kime darıldı

mutluluk şarkısı çaldı curayla