Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

zemheriden çalar yüzüm
tanında beklerim günden
dağınık yanaysa düzüm
yanında teklerim dünden

savrulduğundan beridir

zenginden yolabilir
özlemi çoğalmadan
sevginden dolabilir
umudu yoğalmadan

yargılayan değilsin

yükü ağırdı şehrin
baca egzoz isine
erke bağırdı zehrin
bahanesin esine

çukur içinden sinmiş

avucunda ki
sürüncemeyi bitir
inciri yarıp

kanıtlanmışsa
çarpıklaşan yanıyla

acılardan döküldüm
geçmedin mi üstümden
sancılarda söküldüm
geçmedin mi dostumdan

zulüm karanlığından

kendi kendine dinledin
aklından geçen ne söyle
kastettiğinden çınladın
aklından geçen ne söyle

düştüğümü nerde gördü

badem çiçekte
yalancı bahar değer
umarım sözdür
alana bahar değer

haftaya cemre

düşlere acı düşer
acısına kaybolur
karanlığını deşer
aydınlığa savrulur

kokusuna dola yar

sessiz köşede
sensizliğe ağladım
duyuramadım

020811denizli17heceli

çiçekçi sepetinden
yanına pırlanınca
gazozu pipetinden
kanına sırlanınca

gerçeğinde yalanı