Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yurduna duyar acı
kemirir iç burgacı
eli ne derse desin
sıkar beli sargacı*

dağ çiçeğinde rengi

eli kınalı kızlar
kızıl kuyunun başındaydı
suyu çekerdi kuyudan dolardı tuluğa
sırtına sarınırdı
güneşe dünden razı
ayazı kışı soğuğu yakardı yüzünü

gözlerindeki
kümelenen bulutlar
yaşarır durur
göz bebeğinden dışa

elimde ıslak

üstüme düşünce paramparçası
elimden geleni yapacağım söz
nerelerden süzer camı sırçası
elimden geleni yapacağım söz

kimdi neydi seste ses olabilse

uzun
ince bir yol
karanlık
ışığı aç yol
yalnız yılgın
yaşamayalım ah

egemen erkin
soluğunda gölgeydi
hıçkırdığına
arınana belgeydi

ne düş engini

ay karanlıkta
salkım saçaklı havuz
eğlenceye düş

karanlıkta dur
yüreğin ışırken hep

bir elinden filedir
diğerinden asası
kendinedir hiledir
ardı arda tasası

meşeden ütüp dalı

ardıma düşüp de gezmeyi bilen
çaput pazarında hasta gidersin
kuyumu deşip de ezmeye gelen
kalbur gözerinde yasta gidersin

sözünde dursa da pazarlığı bil

başının baş belasında
karşı durmalı efendim
okunduğun salasında
çarşı kurmalı efendim

bakıp şaştım gülüşüne