Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

boşa kalkışır hece
gönül yaramı sarsa
vicdan kakışır gece
yoksa paramı sorsa

yaşamaya kahretti

çıldırasıya
yokluğuna karası
yıldırasıya
gözbağının arası

elleri üşür

ömür uzunca yoldu çabucak geldi geçti
olanlar nasıl oldu boşaldı zembereğim
nasıl nerede buldu kurşunu deldi seçti
üstesinde unutuldu boşaldı zembereğim

yığıldı birikinti yangınlarda bilmedin

seyreder yalnızlığın
yalnız başa kalınca
kaldırdın anızlığın
harmanda at alınca

bulut altında geçtin

köküne dalıp
orta yerinde öykün
dilinden alıp
susuzluğuna suskun

öte dünyaya

ağzı kulağında
kanemicilerin
zevkinden dört köşe
bölüşüyorlar geleceği

can suyunu

borcunu ödüyorum
ayrılığı tadarken
gölgeyi güdüyorum
sayrılığa adarken

ilk sarsıntıya yıkık

hoplarsa da zıplarsa
zıplarsa da hoplarsa
kaplarsa da tiplerse
tiplerse de kaplarsa

değişecekse nedir

söyleyebilsem
seni nasıl sevdiğimi
bilebilseydin
seni ne çok sevmişim

geçti artık an

bittim bitkinim
saç umutla ağardı
bittin bitkinsin
sevdiğin mi olmadı

iksir gibisin