Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kırılanlar kırılır kimin umurunda
bir adım atmaz mı gedikten taşar insan
çukura düşe kalır mı yoksa
sayıklaya dursun unutup gidenleri
gözü kör olsun kimsesizliğin

bir bağlama
yanında renk
seslerin uyumunda
sevdalanır yürekler

yorulmadan çalınır

işvecik torunları
kıyıda burunları
bitecek sorunları
sayıda burunları

kılını aldırmazı

ağır olur
çekilemeyecekmiş gibi
yanına da varamazsın
afra tafra safra derken
zehrini döker güne
sağır olur

ölümün döşeğinde
yerinde iç ederek
gülümün eşiğinde
serinde hiç diderek
elem içinde
acır yüreği yiter

bıçağın ağzından an
kibrit alevinden say
varlığı yokluğundan
edilmemişinden pay

soluğun aşımından

gurbetten çok halimi
boğazıma dizmezdin
daha görmem zalimi
yıkıncaya çizmezdin

sezgiden ezik yürek

sona kalan dona kalır derler
sayfası doluca güzele dostum
muradını alan boyar giderler
duygunu uluca tazele dostum

yanında olsaydı mutlu olurdu

yılanı deliğinden
çıkarır tatlı dili
çomağı çeliğinden
yakarır atlı dili

yeni yuvayı kurar

karakışın kalışı
bıldıra hiç uymuyor
tepemize dalışı
bıldıra hiç uymuyor

kar altında uyurken