Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

korkusuz muydu
canı cananı bilen
dönüyor muydu
canı cananı silen

sevda yüküydü

yaşamda bazı birlikte
bazı ayrı ayrı geziyoruz
yemeğe baharat döktün
bense acı ve tuz

bir kucak sevgi kovan içi

gizemini çözer bir bakışında
can evine girse görürdün hemi
balık olsa yüzer su akışında
can evine girse görürdün hemi

uzağından gider sende alırdı

elini ayağını kestin
bahçenizde
ayağını sürüyenim yok
hatmice boynu bükük
suyunu gün ışığını
çiçeğine damıttı hep

candın canandı seçer
yoksa da tahtın tacın
yandın yanandı geçer
toksa da karnın acın

deminden demleneni

çamur yağıştır
rengarenk iner gökten
gözlerin mahmur

saçında tarla
yedi göllerden şirin

cana mı kıyar kini
koymadan ötekini
erincinle bölüştün
yolduğu gök ekini

sığındığı yer yıkık

önce oyun sandılar
doğruyu sevmediler
adını değiştirdiler
göbeği uygarlığa bağlı
tanrısal erkler avucunda

karca eridi
suca yürü dallara
çiğdem çiçeğe
dal yaprağa bezensin

cemreyle düştü

ilk cemrede uyandım
göz açıp kapayıncaya
soğudu ısındı ortalık

ikinci cemrede boyandım
kapıya dayanıncaya