Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

denizin kokusunu
çekmeliydim içime
tuzunu burnuma
yalınayak kumsalında
yürümeliydim seherde

bir avuç yıldız
bir hapaz olduğunda
yıldız tozaya
tozları başında sim
dünya güzeli resim

çekin elinizi üstümden
gömün karanlığınızı içinize
gizeminizde kalın
başımı dinlemeliyim
bir başıma

dizlerim tutulmuşça
bir adımcık gitmiyor
sözlerim yutulmuşça
bir tadımcık bitmiyor

uykusuzluk çekiyor

ne sanıyorsun
ne biliyorsun
canını dişine takıp
görebileceğin ne

umut olabilecek

ah yanınca sönmem
kor ataşlar buz olur
sinende sinmem
kem dillerde söz olur

çiçeklerini sunsan

yaşamak
bir korkunun içinden çıkma çabası
her adım umut
her adım neşeydi
aydınlığı görmeye

kin seviden yakınmış
bir arpa boyu yoldan
kimi kimle sakınmış
bir arpa boyu koldan

dalsana yüreğimden

kırılanlar kırılır kimin umurunda
bir adım atmaz mı gedikten taşar insan
çukura düşe kalır mı yoksa
sayıklaya dursun unutup gidenleri
gözü kör olsun kimsesizliğin

bir bağlama
yanında renk
seslerin uyumunda
sevdalanır yürekler

yorulmadan çalınır