Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

elim kalem tutmaz
yazmak yararsız
siz olmasanız
uyumuş olurdum

bana yordunuz

iz düştü yıla
ömür yedikçe yedi
dönüştü çile
ele erince dedi

özlem içinde

başladı zara kuşum
ne dese hara kuşum
ister sev ister sevme
düşer efkara kuşum

bebek beşiği tahta

istenmedik bir sonuç
sağlamlığında duruş
kelebekken göğe uç
yalnızlığımda buruş

sözcükleri dizerken

buğusu tüter
sabah güneş doğarken
ömrü nakışta

kabuklanır yüreği
dudağında uçuğu
kuş uçurtur gereği
yandığına çocuğu

dağın ardına alca

kaç celse aklar seni
alacağını almış
kimlerle yoklar yeni
vereceğine dalmış

küçülmüşsün ne denir

mumunu dikişine
alevlendin erindin
yaşların akışına
ay ilendi yerindin

dokununca elemi

kocaman bir sıfırdı
yıkılan hayatından
aymazından sağırdı
inmek ister yatından

yaşama aldırmadan

in merkezinde indi
kokusu bile baştan
an merkez inde indi
dokusu bile taştan

duygu incecik uçar