Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ilkin ilkesiz sevişlerin ardına
uykusuzluğa tutsak edilmişin
elinden tutabilseydin ah edip
anlatmakla bitecek gibi değil
dediğinden beri susarım

öldüre kendini yar
kaç gecesi bahtiyar
dediğin gibi olsam
yeter gezdiğin diyar

gecenin koynunda kaç mum yanmaz

adam olmadığa sor
uyruk dediğiniz ne
aklını kullanma zor
kuyruk dediğiniz ne

verince boncuğuna

sessizliğe tutsaktı
iğdiş edilmiş şehir
anlamsız acılarda
zehir zemberek nehir

yel ıslanmış baharda

ve
ölür
gelesi
vurulası
beklediğime
değecek mi bilmem

bahaneler hazırken
yaşamadan zor beni
bitmez miydi sanırken
aşamadan kor beni

bir

kediye bir tas süt
tokattaki ölüme bir yudum su
saksıda fesleğene ellerin
değmeli

gözlerin içinde gözlerim

sıkınca canına can yedeğinden umarı
yoksunluğuna belli seviye sarılsaydı
günde gönde yanığı karşısına çıkınca
darılsaydı erken mi gecikir mi kalmışı

nesine deseydiniz dağın ardına bakın

düş
düşte
düşerken
düşeyazdım
düşer sevgiler
düşünceye kadar

hüznü sevi büyüsü
deliyi konuşturan
belki de en koyusu
delicesi coşturan

sarsacaksa bedeni