Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir yekinmedir soluk
ah karşına durmadan
kar damındaki oluk
kaşına kudurmadan

alem-i kalem olsan

bir yörüğün kızına tutulmuşum
gök gürlemesi korkularından karabasanlı
geceler ardına mor gözyaşlarımda yağışlı gece tanığı
savsaklanan duygularım topalaksak
kuşbaşı doğranmış anılarda sayıklamalar

ırmaklarda duruldum
bir gülücüğe değdi
gölgesinde kuruldum
bir gülücüğe değdi

gide gide yoruldum

bir gülücüğe satma
yılların tortusunda
gözdeki neme katma
biriken yortusunda

sokak çocuğu bende

esmiş yeller gibi
sessizlik dinler gibi
derdinden anlar gibi
bir garip onur bilge

basışından anlarmış

bir günlüğü bana gül
bir günde dalına gül
günlük sakızında gül
bir günde alına gül

kahırlandığımda gel

anlaşılan şu
ozan yaşarken ölür
dağların başı
duman olur süzülür

uykusuz göze

bitmemiş son dizede
yarımcağız bir hece
kon balkona bizede
yarımağız bir hece

son gelişinde gidişi

sevdayı dağıt aleme geç kalmışa sayılmam
sığar mı bir kaleme birde doluca oluşum
sözcüğü bin kelime geçince ay ayılmam
birde doluca buluşum birde doluca doluşum

hüznümü anlatamadım ecel kapıyı çalmadan

geç kalmışa sayılmam
birden doluca oluşum
geçenden ay ayılmam
birden doluca doluşum

sevdalar dağıt aleme