Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ne oldu sana böyle
koyuvermişsin kendini
elini ver eline dalı ol

dağlarda zulan mı var
gurbetlerde gelmişl bahar

bu sözüne işlemişti yaşarken
giz saydığın sevgilerde akınca
şu gözüne yüce dağla aşarken
köz kaydığın sevilerde yakınca

duruluğun yüreğinden sarınca

güllük güneşlik idi
bulutlarınla kardı
andı kararan kedi
bulutlarınla vardı

karşında kara çalı

burgacına tutsak yürek isyanda
gözlerinden hüznün silinmiyor ki
yakamdan bıraksa acıyor yanda
sözlerinden güz gün bilinmiyor ki

susarsan anlarsan umar olursun

çiçeği burnunda saksılarda
pencere açılmadan daha
deli yel süpürürken sokağı
duldasında sevişenler
kokusunda toprak
yağmur öpüşmelerinde

burnun dibinde
sevdayı arıyorsun
özlem tüterken

sevda içinde
ardında yorgun argın

burnunun dibindeyim
sesinde yeller eser
gördüğün yok ne deyim
gelsen sancımı keser

kaç yıldızlar kaydırdın

ayrıldığın akşamda yoldu sensizliğinden
sözcükleri dağılmış toplanmayı mı bekler
ne güzel dolmuş dedim gecede sıyrıldığın
ekler yeniden düşüp bildiği sokaklardan

yanar önceden beri avucumdan sımsıcak

soluk almıştım bence
aklımdan daha önce
bulutlardan süzülür
ay yeniden dönünce

gecenin sabahında

bulutlar dolardı ırmak boyuna
ağlamasın yarim gülün perçemi
gülün dikenindi kırmak oyuna
dağlamasın yarim ölün serçemi

dikenin üstünde sevi gözgülü