Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ölümü bekler
boşuna mıdır dolu
yürür emekler
dolu mudur boşuna

kaç gecedir gör

serçecik yüreğinle ürperdiği zamana
çırpınışlarına dur yukarı yalvarınca
neye neden anlatır çıkarı kulvarınca
korkusunda kaçışı dağılınca amana

şafağın direncine dinmeyesi umuşun

sabahında dolacak
yalnızlığa kalınca
yüreğinde solacak
hüzün üne dalınca

dağladığından beri

sabahında dolacak günleri yaşayacak
yalnızlığa kalınca gör nasıldır yaşamak
yüreğinde solacak yarasın kaşıyacak
hüzün üne dalınca gör nasıldır yaşamak

dağladığından beri gözlerimden ağlarım

çorağa bırakma toprağı sula
susuzun diline damak yapışa
sakın boşa yakma nemini bula
sonsuzun eline yamak kapışa

ömründe en az bir kere açmalı

derdi duyan duysun
düşürse sormaz mısın
seherinden uyusun
üşürse yormaz mısın

yelinde sevda savur

çözülmeyen gizinde anlaşılmaz olmuşum
herkes kendi derdine dinleyenine baktım
çığlığınla hüznüme daldırsan üzülmeyen
yaktım anı sayılır ne varsa yoksa toptan

bakır ikindin sonu mordan çalan bulutlar

kirpiğine astığın
uykuları gelince
karanlığa bastığın
dağıldığın elince

ellerimde yanıyor

çokça sevmiştim anla
bahardan adem gibi
sığar mı yaşananla
kahırdan badem gibi

renginden kokuların

tek cam pencere
baktığımız derine
tadı çok farklı

yakılan türkü
yakılan yürek değil