Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ilkyaz döküntüsündeydi
inliyordu yelinde sürem
bendine sığmıyordu düş
umursadığı da yoktu hiç

acısına sığındığı sakinlik

kahırla yüklü bulut
okun ağlamazına
torbasındaki gulut*
okun dağlamazına

toprağında yetimdi

kaç celse aklar seni
alacağını almış
kimlerle yoklar yeni
vereceğine dalmış

küçülmüşsün ne denir

aklın fikre gürledi
gelgite başın döne
yaktı yanı körledi
yaşardı yaşın söne

denize gemin bata

buluta değdiğimde
sis dumanına akın
başında eğdiğimde
ıslanmasına yakın

buruk ezgi derinde

kişi alçalırken kazancı artı
kalabalığına yükselir hane
ağırından alır tartınca tartı
kalabalığına yükselir yine

ters orantılıdır yaşanılınca

örneğin gür ormanı yok saydığın çölündür
yüzüne sustuğundur kalabalık ortamdan
üveyik çığlığından kayıp bulsan gölündür
düzüne kustuğundur kalabalık ortamdan

öylesi beklenirdi batan güneş doğmadan

gidiyorum ağlayıp ta
sana yağmuru kalsın
gözyaşlarına ıslanmış
karanlığında bir şehir

kalabalıktan uzak

zaman kolunda
iki zamane
iki çocuk nalan
durmadan ağlayan
iki biz

suskunluğumu
içe aldıramadım
mıhlandım kaldım

kayan yıldıza
yarısını diledim