Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayrılış soluğunda dona kaldı gözleri
düşe cemreye değe sevgili dolasıya
karakışın etkisi kaybedeni olasıya
akışın oluğuna yangın saldı sözleri

nedensiz gidişi mi inişine zorlanan

sözün çığlığına tümce kurulur
ayrılığa durup karmadan daldı
tözün sığlığına herkes burulur
ayrılığa durup sırmadan saldı

baharına çılgın kudurur yeşil

son zamanların
en büyük buhranını
yaşıyorum ben
karşında duranını

sindim içime

deniz yanar mı
neden olmasın söyle
dök gazyağını
yükselir alttan dalga

dayanır mıydın

aylar yıllar eklendi
taş olsa başı yarar
gözü üste beklendi
kemane kaşı karar

sevgi sarıp çile ör

aynada yansıyanı sessizliğine sarın
bardağa dökülürce seli suyuna akar
zararına ziyanı görünüre maynada
yakar kirpiğin ucu okunu sivrice at

bağdaşık tenlerine bakınca yanılası

aynalı kavaktı adı kalan
yol ortasında yüzyıllara tanık
gelen geçenin gördüğü
sessizliğinde dururken
ne zararı vardı size

ağaran saçımı yüzüme vurdu
aynasına mayna forasına da
neleri yaptıysa bana savurdu
aynasına mayna dorasına da

yalancı olana sözü yok sanır

baharı görsen
derdin açılır mıydı
umarsız örsen
sevgi saçılır mıydı

düğünde dernek

dalın dibinde değil
uzaklardan duyulan
hoş kokularında bahar
rengarenge bürünmüş
laleler menekşeler
yeşilliğin arasında