Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çantam kaldı açılmadık
kara yazgım bırakmadı
orta yerden saçılmadık
kara ezgim bırakmadı

çabaladığım devincim

ne sevebildim
ne tükürebildim içine
yalan dünyanın
delirtiyor bir bakarken
küsüyorsun sonunda

gözlediğine dilensek
dalıp gitmeli uzaklara
bırakma elimi
sözcüklerde uyarayım
dağarcığımdan çıkası

kırılanlar kırılır kimin umurunda
bir adım atmaz mı gedikten taşar insan
çukura düşe kalır mı yoksa
sayıklaya dursun unutup gidenleri
gözü kör olsun kimsesizliğin

ah yanınca sönmem
kor ataşlar buz olur
sinende sinmem
kem dillerde söz olur

çiçeklerini sunsan

yaşamak
bir korkunun içinden çıkma çabası
her adım umut
her adım neşeydi
aydınlığı görmeye

kin seviden yakınmış
bir arpa boyu yoldan
kimi kimle sakınmış
bir arpa boyu koldan

dalsana yüreğimden

sen için yaşandığım
evreni kuşandığım
bir anıma sensizlik
sinirden boşandığım

biriken sözlerinden

denizin kokusunu
çekmeliydim içime
tuzunu burnuma
yalınayak kumsalında
yürümeliydim seherde

çekin elinizi üstümden
gömün karanlığınızı içinize
gizeminizde kalın
başımı dinlemeliyim
bir başıma