Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

doğasına sar
umut içinde yaşa
gül dem çoğulu

maviliğinde
kaybolurum denizin

deniz açılırdı kucağına
kaktüsleri uzatırsın
özlediğini sandım
yanıldım mı

terinde kurumuş bedeni

şehirde yaşam
hapiste gibi adam
gün batar yatar

saksıda çiçek
cam arkasında kedi

darıldınız ya
başın göğe mi erer
ayrıldınız ya
yol biter gitmez teker

seviyle ışı

demindeydi buharlanıp
gurbet gündüze sinerken
karanlığa yuvarlanıp
sıla gecede dinerken

çakıl taşı avucumda

dapdaracık yerdesin
kıyı köşem dolaştım
deren tepen serdesin
derdine de bulaştım

bir çift kediciğin var

daraldığımı söyler ucu bucağın da yok
kimsecikleri de yok sakinini sorduğun
yokluğundan görünce bilir sarıldığımı
yorduğun günlerinde karanlığında öze

değme doktor yarama esince seher yeli

sıyırdığım geçmişi
söylediğim boşuna
kayırdığım içmişi
bir çırpıda koşuna

saçlarında yıkandı

uyanır dediğin an
boyanır uykulara
aldız kalabalıktan
dayanır kuşkulara

benzediğin ötüşte

dam başına uyuduğun
düş gibi yıldızlı gecem
nedensiz çıkış olduğun
taş gibi yaldızlı gecem

sağırlığından uyursan