Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Şiir Yarışması
  • rumuz anlamları23.08.2004 - 09:47

    amazon kadını :)) yani ben ;)

  • ölüm18.08.2004 - 10:53

    kısaca yeni bir baslangıc :))

  • ölüm17.08.2004 - 12:39

    Karanlıktaymışlar. İki embriyo, bir ana
    rahminde...
    her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir
    beşiğin içinde...
    Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar
    öylece...
    Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş.
    Elleri, ayakları belirginleşmiş.
    Gözleri çıktıkça meydana,
    ikisi de çevrede olup biteni fark etmiş...
    Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu...
    Sıcak, ıslak, sevgi dolu...
    'Öyle güzel bir dünyada yaşıyoruz ki' demişler,
    '...bize ne mutlu...'
    ***
    Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe girişmişler.
    Bu karanlık dünyayı ve hayatın kaynağını
    deşmişler.
    Onları besleyip büyüten kordonu fark edince
    O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine
    şükretmişler.
    Sonra başlamış bir varoluş tartışması:
    'Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk' diye
    sormuş ikizler...
    'Annemiz' demiş biri, 'O bizi var etti, bize can
    verdi.'
    'Ne biliyorsun' diye itiraz etmiş öteki, 'Sen hiç
    Anneni görmedin ki...':
    'Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı
    bizi rahatlattığı için uydurduğumuz bir şeydir.'
    ***
    Süredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler
    büyüyüp gelişmişler.
    Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler.
    Artık parmakları ve kulakları varmış
    kerataların...
    Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın...
    Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek;
    Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara
    çekecek.
    ***
    '- Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz' diye
    fısıldamış ikizlerden biri efkarla...
    '- Ben gitmek istemiyorum' diye diretmiş öteki;
    'doyamadım ki daha hayata...'
    '- Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et,
    belki doğumdan sonra hayat vardır.'
    Sormuş karamsar olan:
    '- Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek.
    Ondan sonra başımıza neler gelecek? '
    Şiirle cevaplamış iyimser olan:
    'Birçok giden/ memnun ki yerinden/ çok seneler
    geçti/ dönen yok seferinden...'
    ***
    Ve günlerden bir gün, yer sarsılmış, duvarlar
    kasılmış.
    Dayanılmaz sancılarla ikizler beklenen günün
    geldiğini anlamış.
    Buruşuk kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp
    vedalaşmışlar.
    Ve 'ömrümüz bitti' diye çığlık çığlığa
    ağlaşmışlar.
    Azrail sandıkları bir el kesmiş onları hayata
    bağlayan kordonu,
    Ağlaya ağlaya karanlık bir koridordan öbür hayata
    çıkmışlar