Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

akça yele inat
kaçırıyor gölgeleri imbat
tomurcuğun kokusu siniyor güne


şiirde goncanın telaşı

dilimin ucunda sürekli ‘seni’ diye başlayıp
tümlenemeyen iki sözcük
susa susa söyleyememek süregiden fısıltı


bizi kötülüğe düşüren buyurganlık

Pencereleri boşluğa
takıyorum
Öylesi daha iyi.Ay aydınlatıyor
dışarıdaki odamı.

Yol tam da ortasından geçiyor

sen hep kal
boşaltırım bu limanları
gültaşları sererim şımarık ayaklarına


büyük suların ortasında

Ben mi bozdum tarlakuşunun yuvasını
En dehliz günlerimde
yayılım ateşine tutuyorsun gözlerimi
Mührünü vurmadan gönderdiğin
bu insafsızlıklara ne demeli

Asla vazgeçmeyelim umutlarımızdan ; her gün yeniden doğan güneşle birlikte güncelleyelim umutlarımızı. Karanlıkla birlikte belirecek olan ay ve yıldızlara ne değin koşullanıyorsak umutlarımızı de böyle bir devingenliğin nesnesi yapmayı sürdürelim.
Gecenin başladığı yerden de düşlerimizi hep yedeğimizde tutalım. Kapımızı çalarak içeri aldığımız düşlerimizi kendimizden bile kıskanmalıyız.
Bir umuttan başka düşe ; başka düşten bir umuda. Her gün , her gece ; bir yenisine….
Çarşaf gibi uzanıyor Boğaz. Gök ay ve yıldızlarla dolu.
Düş bu ya,
Gecenin ilerleyen bir yerinde yol yokuş demeden , yorgunluğuna bakmadan , aç susuz da olsa o gelip zili çalacak. Heyecanla kapıyı açıp gönlünde ağırlayacaksın…

Senin ilk sözcüğünden kopup
son sözcüğüne kulaç kulaç varmak…
Tükenmeyen dizginlenemeyen
yorulmayan dalgaları tırpanlayarak
İzinsiz yararak suları
Kelepçelerini çözerek uzaklıkların

Ne var ne yoksa
Toplar gider tüm düşlemleri
Başlangıcı uyandırıp ayağa kaldırmak için
Hüzün işte
Belki derin grilik kirli sarı belki de
Alıngan ve çıplak

Ne tükenen gri ne taşlaşan şiir
Ne bölük pörçük yollar,yolculuklar….
Denizi yakarcasına,acıya banarcasına
Aşk gibi kanarcasına
Öğütülmüş günlerden ufalanan
umutla,

neye yumuluyor dalgınlığın çukurunda
esinlerimi doğuran gözlerin
kim bilir hangi koydan tırmanan yokuşların
şarkılarında arıyorsundur beni

sözcüklerimi yüreğinde durulttuğum