Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Çöpe atın,tâbirini yalanlayan her rüyayı...
Öykü doğurmaz çünkü uykular.

Gülümse.
Yoksa,alabora oluyor imgelerim.

geziniyorum
yunusça çoğalıyor sevgiler
ılımanlaşıyor deniz
zeytin dalı
tuz
su

eğip büksen de dudaklarını
bilirim o deli kalbin neler düşündüğünü
zorlandığımı mı sanıyorsun
çözerken şifrelerini...
n.a.

o güzelim beklentileri hep senin tasarımlarında aradım.
‘’kristalden,buhardan,düşten ‘’ derledim.
daha başka imlayla doldurdum şiirlerimi


ötelere düşmekten korktum

Gökte ve zindanda
ey mavi sonsuzluk / ey koyu kara
rüzgarları saran yeryuvarlağında
ey doldizgin parıltı

Bağrımda ve yaratılan düşte

sahilde dayanılmaz mavi derinliği
yıkıntılar içinde kalmış ayak izleri kumsalda
hayal meyal tınılar, kuytularda


ahizede yorgun ürpertiler içinde

Yalnız şiirlere
dizildi sevda sözcükleri
Bir çoban ateşiyle külleşti
Zerresi bile okunmayacak artık
Kimselerin olmadığı

……… Vazgeç paralel gitmeyi yerle
Korkum,gözlerim son hücrenden kurtulacağı
içindir

….biliyor musun
sana hiçbir şey söylemeden

O sözler ki
Nehirlerimi tıkıyordu
yüreğimi parsel parsel sulayan
Omuzlayıp hepsini
Aşırdın hiç okunmasın diye
Uzadı da uzadı eksiltili tümcelerimiz

kuşların peşinden koşa koşa
iki mavi arasından nasıl baktıklarını
anlarım sabahlara


şiirlerde kaybolmak nedir ki