Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

değişiyor her şey
dünde kayboluyor kimin elini tuttuysam


kendimle konuşurken eskiyen
yarım bir yol çizeceğim şuraya

Sayıklıyordum ilki bir sonrasına bağlandıkça
dakikaların / sonu gelmeyecek ayak sesleri
büyüyor da büyüyordu.

Birazdan dış kapı önünde olacak uzun uzun
Çalacak zili ,sözleri fısıldanmıştı şömineye

Sensiz, karıncaları göç öder
bozkırların
dudaklarıma söz geçiremez olurum.
….,kırılır
Sana uzandığım yemişen kokulu yollar
İlk terk eden biz oluruz

gün tükendi
şiirin son dizesi yine başlı kaldı
gökle yer arasında
kocaman bir emanet boşluk

yoldayken yakalanmak geceye
bir ürküyorum karanlıktan bir ürküyorum.
sonra şu tek tük ağaçları ,bomboş verandayı
ötelerdeki şamandırayı düşünüyorum denizin ortasındaki

Söylemeseydin
Hep öyle olduğunu sanarak yaşardım
Git gide yabancılaşırdı içimdeki yokuşlar

dilimin altında bükülürken sözcükler
Bir şey diyeceğim yok

içinde ıssız bir gerçeklik varsa
gurupların serinliğini bekleme boş yere


mini mini bir sahil köyüne doğru
yola çık karanlık çökmeden

Sus artık
Bölme uykumu
.
Ellerim avuçlamaktan
Korkmasın ateşi
Bir ırmak uslu uslu aksın gecenin içinden

uzağa bak yakın yerinde durur
yara oranın derininde gizli
harflerini sırtlanıp kendi ateşine taşı
her ömür bir bakıma cehennem öyküsüdür

Dönüş yolculuğu çoktan başladı kuşların.
Çitin kıyısından şaşı gözlerle bakıyor son yaz çiçekleri
Alaca şafaklara kadar kapanıyor artık kapılar
Bir sonraki mevsime adım atmaya hazırlanıyor zaman.

Saat yirmi biri vuruyor